Sevmek böyle
özdeşleşmemeliydi isminle. Ve sen bunca
yoğunluklar içinde sıyrılıp sonsuzlaşmamalıydın
içimde. Kaçsam bu duygudan, kurtulabilir
miyim(?) bilmiyorum. Kurtulmaya çalışsam
pesimden gelir mi bu sevgi? Bilmiyorum. Sen bir
bilinmez olarak devam edip gidecek... Ne yazık ,
çok yazık! Ben seni insanlarla paylaşmak
istiyorum. Oysa insanlar seni kendilerine ait
kılmak istiyorlar. İnsanlar seni benimle
paylaşmak istemiyorlar. Korkuyorlar benden.
Evet, içimdeki yüceliğini, içimdeki sonsuzluğunu
biliyorlar da korkuyorlar benden. Seni benimle
paylaştıkları zaman seni çekip alacağımı ve
hatta senin kendiliğinden bana geleceğinden
korkuyorlar. Ve susmadığım zaman biliyorlar ki
sen büyüyeceksin içimde. Benim sözcüklerimle yüz
yüze gelmek istemiyorlar onlar. Biliyorlar ki
sözcüklerle gelsem sığdıramayacağım seni hiçbir
şeye. Ve onlar bütün bütün bunlara rağmen seni
küçük sevgileriyle anlatmakla yetiniyorlar. Seni
büyülten ve yücelten bir duyguya bir sevgiye
karşı durup, onu sindirme cesareti bulamıyorlar
kendilerinde ... Ve sen, tüm bu insanlar içinde
evet sen bile o küçük hisciklerle yetinmek
istiyorsun., istiyorsun çünkü o hisçikleri
görüyor, kabulleniyor ama beni farketmiyorsun
bile. Düşüncelere sürüklüyor bu beni. İnsanlar
evet korkuyorlar ama ya sen? Sende öyle
olacaktın? Sende mi onlar gibi olacaksın?
Anlamıyorum ya senin korkun nedir! O küçük
göllerde yüzmekle yetinip bu koca deryadan neden
kaçarsın bilmem? Enginliği ve sonsuzluğu mu seni
korkutan, limansızlığı, geriye dönüsü
olmamasından mi? Evet, bu yola girersen geriye
dönemeyeceğinin korkusunu yaşıyorsun. Oysa ben
seni yüreğimin bir yerlerine hapsedecek değilim.
Sevgi tutsaklık değildir hiçbir zaman. Sevgi
hapsetmez seni yaşatır. Sevgi salar, sevgi özgür
kılar sevgi özgür kılar. Aslında sen o küçük
hisçik göllerinin içine hapsolmuşsun da, haberin
yok be sevgili! Bana gelsen, tutsaklıktan
çıkacaksın oysa. Oysa! Biliyorsun iste! Bilsen!
Bilsen! Bilsen benimle yeni bir doğuşa
varabilirdin. Sevmeden de sevilebileceğini
görürdün. Ben seni insanların yasadığı bir yerde
bekliyordum... Belki de biliyorsun. Nedir
sendeki olup bittiler bilmiyorum ki, bir kerecik
olsun bile onlardan sıyrılıp da "SEN DE
BENİMSİN" demedin ki bana. Nerden bileyim. Sen
benimdin ama ben senin değildim. Sen sana ait
olmayanlara sahiplendin, bense yaşadıklarıma.
Sen, ah sen! öyle uzaksın ki... Öyle uzaksın ki
ey sevgili, SENİN İÇİN ÖLEMİYORUM AMA, SENİN
İÇİN YAŞIYORUM..
Link Panosuna Sizde Linkinizi
Kayıt EdebiLirsiniz. Link Panolarımız Sayesinde
Sitenize Hit ve PageRank Katabilirsiniz.
Türkiyenin En Büyük Link Panosunu
Oluşturuyoruz Sizde Bu oluşumda bizlere yardımcı
Olmanız dilegiyle.
Sevgi - Aşk - Senin
İçin
Sevmek böyle
özdeşleşmemeliydi isminle. Ve sen bunca
yoğunluklar içinde sıyrılıp sonsuzlaşmamalıydın
içimde. Kaçsam bu duygudan, kurtulabilir
miyim(?) bilmiyorum. Kurtulmaya çalışsam
pesimden gelir mi bu sevgi? Bilmiyorum. Sen bir
bilinmez olarak devam edip gidecek... Ne yazık ,
çok yazık! Ben seni insanlarla paylaşmak
istiyorum. Oysa insanlar seni kendilerine ait
kılmak istiyorlar. İnsanlar seni benimle
paylaşmak istemiyorlar. Korkuyorlar benden.
Evet, içimdeki yüceliğini, içimdeki sonsuzluğunu
biliyorlar da korkuyorlar benden. Seni benimle
paylaştıkları zaman seni çekip alacağımı ve
hatta senin kendiliğinden bana geleceğinden
korkuyorlar. Ve susmadığım zaman biliyorlar ki
sen büyüyeceksin içimde. Benim sözcüklerimle yüz
yüze gelmek istemiyorlar onlar. Biliyorlar ki
sözcüklerle gelsem sığdıramayacağım seni hiçbir
şeye. Ve onlar bütün bütün bunlara rağmen seni
küçük sevgileriyle anlatmakla yetiniyorlar. Seni
büyülten ve yücelten bir duyguya bir sevgiye
karşı durup, onu sindirme cesareti bulamıyorlar
kendilerinde ... Ve sen, tüm bu insanlar içinde
evet sen bile o küçük hisciklerle yetinmek
istiyorsun., istiyorsun çünkü o hisçikleri
görüyor, kabulleniyor ama beni farketmiyorsun
bile. Düşüncelere sürüklüyor bu beni. İnsanlar
evet korkuyorlar ama ya sen? Sende öyle
olacaktın? Sende mi onlar gibi olacaksın?
Anlamıyorum ya senin korkun nedir! O küçük
göllerde yüzmekle yetinip bu koca deryadan neden
kaçarsın bilmem? Enginliği ve sonsuzluğu mu seni
korkutan, limansızlığı, geriye dönüsü
olmamasından mi? Evet, bu yola girersen geriye
dönemeyeceğinin korkusunu yaşıyorsun. Oysa ben
seni yüreğimin bir yerlerine hapsedecek değilim.
Sevgi tutsaklık değildir hiçbir zaman. Sevgi
hapsetmez seni yaşatır. Sevgi salar, sevgi özgür
kılar sevgi özgür kılar. Aslında sen o küçük
hisçik göllerinin içine hapsolmuşsun da, haberin
yok be sevgili! Bana gelsen, tutsaklıktan
çıkacaksın oysa. Oysa! Biliyorsun iste! Bilsen!
Bilsen! Bilsen benimle yeni bir doğuşa
varabilirdin. Sevmeden de sevilebileceğini
görürdün. Ben seni insanların yasadığı bir yerde
bekliyordum... Belki de biliyorsun. Nedir
sendeki olup bittiler bilmiyorum ki, bir kerecik
olsun bile onlardan sıyrılıp da "SEN DE
BENİMSİN" demedin ki bana. Nerden bileyim. Sen
benimdin ama ben senin değildim. Sen sana ait
olmayanlara sahiplendin, bense yaşadıklarıma.
Sen, ah sen! öyle uzaksın ki... Öyle uzaksın ki
ey sevgili, SENİN İÇİN ÖLEMİYORUM AMA, SENİN
İÇİN YAŞIYORUM..
